Het aantal dodelijke arbeidsongevallen daalt al decennialang, maar het totale aantal sterfgevallen onder werkenden neemt toe. Dat is de kern van een recent artikel van Dan Markiewicz, MS, CIH, CSP, RMP, in ISHN Magazine, waarin hij betoogt dat rouwmanagement een structurele taak voor occupational safety and health (OSH)-professionals aan het worden is.
Een verschuivende beroepsbevolking
Markiewicz wijst op een demografische verschuiving in de Verenigde Staten sinds de oprichting van arbeidsveiligheidstoezichthouder OSHA in 1970. De Amerikaanse beroepsbevolking groeide sindsdien met ongeveer 90 miljoen werknemers, en het aantal werkenden boven de 65 jaar steeg van circa 2 miljoen naar bijna 11 miljoen. Omdat sterfterisico’s met de leeftijd toenemen, stijgt daarmee ook het aantal sterfgevallen onder werkenden in het algemeen — ook al dalen de klassieke arbeidsongevallen. Beroepsziekten alleen al zouden in de VS jaarlijks aan circa 135.000 mensen het leven kosten. Deze cijfers zijn specifiek Amerikaans en gekoppeld aan de OSHA-context; ze zijn niet zonder meer te vertalen naar andere landen met eigen demografie en registratiesystemen. Het onderliggende mechanisme — een vergrijzende beroepsbevolking en een groeiend aandeel sterfte door chronische beroepsziekten in plaats van acute ongevallen — speelt echter in vrijwel elke ontwikkelde economie.
Rouw als arbeidsrisico
De auteur citeert de definitie van de American Psychological Association: rouw is het “leed dat wordt ervaren na een significant verlies”, met mogelijke lichamelijke klachten, scheidingsangst, verwarring en hunkering, en in ernstige gevallen zelfs levensbedreigende complicaties. Markiewicz plaatst rouwmanagement binnen het bredere Total Worker Health-kader: als organisaties investeren in de volledige gezondheid van hun medewerkers, hoort de omgang met verlies en rouw daar volgens hem bij. Hij noemt daarbij ook opkomende aandachtsgebieden zoals ondersteuning bij miskraam — relevant onder regelgeving rond zwangerschapsaccommodatie — en de nasleep van sterfgevallen door langlopende beroepsziekten, waarbij collega’s soms jarenlang meemaken hoe iemand ziek wordt en overlijdt.
Wat OSH-professionals kunnen doen
Concreet pleit Markiewicz ervoor dat organisaties rouwresponsplannen opstellen vóórdat zich een sterfgeval voordoet, zodat leidinggevenden en collega’s niet ad hoc hoeven te improviseren op een moment van shock. Het voorkomen van sterfte op de werkvloer blijft daarbij het primaire doel van elke OSH-professional, maar wanneer het toch gebeurt, ligt er een taak om getroffen teams en gezinnen te ondersteunen. Rouw expliciet erkennen als arbeidsrisico — naast fysieke en chemische gevaren — is volgens de auteur een noodzakelijke stap om dit onderwerp uit de taboesfeer te halen.
Markiewicz sluit zijn artikel af met een persoonlijke noot over het onverwachte overlijden van zijn vrouw Lynda, als illustratie van hoe abrupt verlies kan toeslaan en waarom organisatorische voorbereiding volgens hem geen overbodige luxe is.
Voor EHS-professionals wereldwijd is de boodschap breder dan de Amerikaanse cijfers: vergrijzing van de beroepsbevolking en de groeiende impact van chronische beroepsziekten zijn mondiale trends. Een rouwresponsplan, ongeacht rechtsgebied, kan het verschil maken tussen een organisatie die een team in crisis opvangt en een die pas na afloop leert wat er had moeten gebeuren.
Bron: A Sign of the Times: The OSH Pro’s Role in Grief Management, 9 september 2026, https://www.ishn.com/articles/115586-a-sign-of-the-times-the-osh-pros-role-in-grief-management
